امام پس از غسل وسائر مقدمات با پاى برهنه به راه افتاد ، بزرگان كه با شكوه وجلال آمده بودند بناچار پاها را برهنه ساخته وبه راه افتادند ، جمعيت كم كم رو به فزونى نهاد ، عده اى جريان را به مأمون گزارش دادند وخاطر نشان ساختند كه ادامه اين كار ممكن است تا پايان نماز وخطبه ها منجر به ايجاد انقلابى گردد وچاره آن مشكل باشد ، مأمون نيز امام را از انجام آن معذور داشت . اين موارد باعث شد كم كم زمزمه هاى مخالفت در گوشه وكنار كشور اسلامى آغاز شود ودر بغداد اين زمزمه به صورت حادي ظهور كرد ، وإبراهيم بن مهدي عموى مأمون آهنگ مخالفت را شروع نمود . دنباله اين جريانات منتهى به نقشه اى شوم شد وآن اين كه سه نفرى را كه مسؤول اين وقايع مىدانستند ، يعنى مأمون ، ووزيرش فضل بن يحيى وامام رضا ( عليه السلام ) را بقتل رسانند . قرار بود در روز جمعه سوم شعبان - كه از ابتداى تشريفات ولايتعهدى فقط حدود 11 ماه مىگذشت - اين سه نفر در حمام معروف سرخس با هم باشند ، از اينرو بهترين موقعيت براي قتل آنان را اين روز مقرر كردند . از قرائنى كه بدست آمد قرار شد برنامه تغيير پذيرد ، ولى فضل بن سهل كه تا اندازه اى ادعاى آگاهى از علم نجوم وخواص ساعات وأزمنة داشت ، طبق قرار قبلي در ساعت مقرر وارد حمام شد ، بيچاره مورد اجراى نقشه قرار گرفت ومهاجمان بدن برهنه أو را قطعه قطعه كردند . شهادت آن حضرت وضعي كه مأمون فكر مىكرد با اجراى اين نقشه پيش مىآيد وأو خواهد توانست با خيال آسوده خلافت كند وكارهاى مورد نظر را انجام دهد ،